Magic Whiteboard

Ik ben een enorme fan van de digitale wereld en een paperless keukentafel. Maar gezellig groeiende stapeltjes post, de papieren zaterdagkrant, de scheurkalender van Fokke en Sukke, bonnetjes voor de boekhouding zijn van die dingen die ik toch echt niet wil missen. En ik lees straks met graagte de nodige boeken op mijn iPad, maar in een hangmat op een zonnig eiland wil ik gewoon een echt boek. Met knisperende pagina's waar ik genoeglijk ezelsoren in knijp.

Nog zo'n plek waar papier niet weg lijkt te denken: de onvolprezen flipover. Ik vind het nog steeds een ideale manier om samen je gedachten te ordenen, je idee snel uit te tekenen, fijn hulpmiddel bij brainstorms. En zo. Nadeel: een vreselijke sta-in-de-weg! Lelijk bovendien. En wel heel veel papier dat dan weer naar de recycle-bak moet. Dat kan anders, dacht ik jaren geleden al. Toen prutste ik zelf wat met wit folie op hardboard. Maakte er een whiteboard van. Lekker groot formaat, zodat ie tegen de muur kon staan. Het bobbelde wat, was nog steeds een sta-in-de-weg en volstrekt niet mobiel. Maar minder lelijk, dat wel. Inmiddels veel verhuisd en mijn doe-het-zelf-bord is ergens blijven staan...

Maar weer eens op zoek naar een slimme oplossing vond ik Magic Whiteboard. Zelfklevende vellen folie die je aan ieder glad oppervlak kunt hangen. Op deuren, ramen of muren. Je kunt ze schoonvegen en hergebruiken, oprollen en ergens anders weer ophangen. De vellen zijn statisch geladen en zo blijven ze plakken. Geen lijm en dus geen vlekken. En makkelijk mee te nemen als je naar je klant gaat. Slim. En weer wat minder papier.

Kunst of zielig?

Brrr. In de eerste verse Adformatie van 2010 viel mijn oog op de prachtige foto met kleurrijke compositie die Erik Kessels ons voorschotelt op pagina 20/21. Vrolijk strandtafereel, dacht ik. Kreeg er zin van in zon en zand. Maar wat was het eigenlijk? Nietsvermoedend las ik de begeleidende tekst. Het blijken de resten van een van de vele duizenden albatrossen die ieder jaar omkomen op het Midway Atol in de Stille Oceaan. Niks paradijselijk geluk. Jonge albatrossen worden door hun ouders gevoerd met ons plastic afval. De gekleurde doppen, aanstekers en andere troep die we in zee kiepen, zien er uit als voedzame hapjes. De jonge albatrossen nemen het 'eten' dankbaar tot zich en sterven uitgehongerd of door verstikking. Fotograaf Chris Jordan brengt het pijnlijk in beeld.